مواد صلحنامه آنچنان كه مورخان ، روايت كرده‌اند مورخين بر اين نكته متفق القولند كه امام حسن بن على ( ع ) تنها در برابر قرار و مدارها و شرطهايى ، به سود معاوية بن هند ، از قدرت ، كناره گرفت . طبرى و ديگران روايت كرده‌اند كه معاويه صحيفهء سفيدى كه مهر خود را در پايين آن زده بود نزد امام فرستاد و پر كردن آن را و گنجاندن هر شرطى را در آن به حضرت واگذار كرد . و در روايت ابن عبد البر در الاستيعاب آمده كه از جمله شرايط امام حسن با معاويه اين بوده كه وى چيزى را كه هر يك از اهل مدينه ، حجاز و عراق از امير المؤمنين دريافت كرده بودند ، بازنستاند كه معاويه نيز به استثناى ده نفر كه با خدا عهد كرده بود در صورت پيروزى ، آنان را گوش مالى دهد ، با اين شرط موافقت كرد . معاويه مىگفت : من با خدا پيمان بسته‌ام كه اگر بر قيس بن سعد بن عباده انصارى پيروزى يافتم دست و زبانش را ببرم و امام پاسخش داده بود : من هرگز با اين كار موافقت نخواهم كرد و راضى نمىشوم كه تو از قيس يا ديگرى انتقام بگيرى . و در اينجا بود كه معاويه صحيفه سفيدى برايش فرستاد و به او گفت : « هر چه مىخواهى در آن بنويس » و او هم آنچه مىخواست نوشت و شرط كرد كه پس از وى ، جانشينش گردد . گروهى از مورخين بر آنند كه مواد توافقنامه از موارد زير تشكيل شده بود : حسن - بن على و معاوية بن ابى سفيان ، توافق مىكنند كه حسن ، ولايت امر مسلمانان را به معاويه واگذارد مشروط بر آنكه او به كتاب خدا و سنت پيامبر و سيرهء خلفاى صالح با آنان ، رفتار كند و معاويه حق ندارد كسى را پس از خود ، جانشين گرداند بلكه در آن هنگام ، مسأله به صورت شورا ميان مسلمانان در مىآيد و مردم در هر جايى از سرزمين